با گسترش استفاده از دستگاه‌های بافندگی، روش‌های سنتی بافندگی دستخوش تحولاتی قابل توجه شدند. ورود ماشین‌های صنعتی باعث شد بافت‌های ساده و تکراری به‌صورت مکانیزه و با سرعت بالا تولید شوند؛ به همین دلیل هنرمندان و تولیدکنندگان صنایع دستی دیگر نیازی به تولید این بافت‌های ابتدایی نداشتند.

در نتیجه، بافندگان دستی تمرکز خود را روی خلق طرح‌ها و بافت‌های پیچیده‌تر، ظریف‌تر و هنری‌تر قرار دادند؛ طرح‌هایی که دستگاه‌های صنعتی توانایی اجرای دقیق آن‌ها را نداشتند. این تغییر رویکرد نه‌تنها باعث از بین رفتن هنر بافندگی دستی نشد، بلکه باعث شد جایگاه آن به‌عنوان یک هنر ارزشمند و اصیل بیش از گذشته تقویت شود.

به این ترتیب، صنعت مدرن بافندگی و هنر سنتی دست‌بافت نه‌تنها در رقابت با یکدیگر قرار نگرفتند، بلکه در کنار هم رشد کردند و هر کدام نقش خاص خود را در توسعه و تنوع پارچه‌های بافت ایفا نمودند.